بیماری به نام سارا که فقط 8 سال داشت ( اما مانند بچه های 13 ساله رفتار می کرد) و بسیار آرام و متین رفتار می کرد پس از تشخیص ALL و انجام کار هایی مثل ارسال نمونه به تهران و ... برای گذاشتن پورت به اتاق عمل فرستاده شد. ضربانی بالای 90 داشت اما پس از بازگشت از اتاق عمل ضربان قلبش به زیر 60 رسید و بعد از صحبت با دکتر معالج ایشان نیز پاسخ دادند: ممکن است به علت داروی متروترکسات باشد. من هم طبق گفته ایشان منتظر بالا رفتن ضربان بودم. پس از گذشت دو روز مشاوره قلب گذاشته شد و پس از انجام اکو و نوار قلب تشخیص داده شد که قلب دچار کاهش ضربان شده و باید دوپایینی بگیرد و در بلند مدت باید پیس میکرو گذاشته شود. روز بعد کلیه گزارشات بیمار را صفحه به صفحه مرور کردم و متوجه شدم فقط یک روز که IT شده بود کاهش ضربان داشته و دوباره به حالت برگشته است و دقیقا پس از برگشت از اتاق عمل دچار برادیکاوری شده است. من با این تصور که ممکن است پورت در جای نامناسب قرار گرفته باشد با دکتر قلب صحبت کردم و ایشان گفتند : من با داروهای شیمی درمانی آشنایی ندارم با این احوال اگر فشار بر روی SAnode باشدمیتواند ضربان قلب را کاهش دهد.مخصوصا که این بیمار علی رغم گرفتن دوپامینی دچار بالار فتن ضربان قلب نشده است. عکس ریه اورژانسی گرفته شد و به رویت دکتر قلب رسید. دقیقا نوک کتتر بر روی محدوده SAnode بوده و پس از صحبت دکتر قلب و بنده با دکتر معالج و دکتر جراح قرار شد بیمار در اسرع وقت به اتاق عمل برود و محل کتتر کمی جا به جا شود. آمادگی قبل از عمل فرآورده های دریافتی همگی اورژانسی دریافت شد و بیمار با سلامتی به اتاق عمل رفت و پس از بازگشت ضربان وی به بالای 80 رسید. این کار تحسین پرشکان را نسبت به کادر پرستاری برانگیخت
برچسب:
نویسنده: حسین قاسمیپور
تاريخ: يکشنبه
5 تير
1401 ساعت: 23:35